Hallo mensen.

Ik ben mijn naam vergeten te vermelden in mijn verhaal. Het kwartje viel doordat iemand een reaktie op mijn verhaal gaf en mij Anonimus noemde.

Het is wel zo gemakkelijk als jullie weten hoe ik heet: Jan

Sinds eergisteren, d.d 26 april 2007, zit officieel mijn drie jaar schuldsanering erop. Die dag moest ik verschijnen bij de rechter. Van de rechter kreeg ik te horen dat mij i.o.v. de bewindvoerder (dat is advocaat/procureur die door de rechter is aangewezen om te fungeren als bewindvoerder.Iemand die drie jaar lang mijn schuldeisers heeft afbetaald en mij nauwlettend in de gaten heeft gehouden over hoe ik mij aan de regels heb moeten houden) een schone lei werd verleend, omdat ik dus aan al mijn verplichtingen had voldaan.

De verplichtingen hielden in, dat ik mij gedurende een periode van drie jaar volledig zou inzetten op de arbeidsmarkt, leven op bijstandsniveau, verantwoording moest afleggen over alles wat ik ondernam, geen nieuwe schulden mocht maken en een postblokkade kreeg. Dit laatste wil zeggen: dat al de post aan mij gericht, direct werd doorgezonden aan de bewindvoerder. De bewindvoerder controleerde de post en stuurde deze dan door naar mij.

Je haalt het dus niet in je hoofd om stiekem andere zaken te doen waarvan hij geen weet zou hebben. Vandaar deze drastische maatregel. Logies natuurlijk, want anders zou je dus gewoon lekker door kunnen gaan met het afsluiten van bijvoorbeeld een abonnement op xe9xe9n of andere krant of tijdschrift.

Ook heb ik vrijwillig gekozen voor Budgetbeheer bij de Gemeentelijke Kredietbank.

Budgetbeheer wil zeggen: Je maandelijkse vaste lasten zoals, huur, water, gas en licht, automatisch te laten betalen door hen. Je salaris of uitkering wordt dan rechtstreeks overgemaakt naar de GKB, de inhoudingen worden eraf gehaald en de rest wordt naar je bankrekening overgemaakt. In mijn geval was dat dus een uitkering.

Van alle aftrekkingen hield ik maandelijks ongeveer een bedrag over van x80 166.-. Met dit bedrag moest ik het een maand uit zien te houden. Ik moest hiervan boodschappen doen, mijn kind en ik  eten  en mijn sport betalen. Ik wilde beslist niet mijn sport opgeven, omdat dat mijn enige uitlaatklep was. Ook verwende ik mezelf in het weekend op een fles wijn. Soms had ik genoeg aan die x80 166.-, maar soms zat ik te janken als een klein kind aan de keukentafel. omdat ik geen geld meer had en niet meer wist hoe ik het moest gaan redden. En toch hebben mijn dochter en ik iedere dag gezond gegeten. Niet iedere dag vlees, maar wel verse groente en aardappelen, die ik dan goedkoop bij een boer kocht. Niets uit een blikje, maar lekker vers. Ook ging ik naar de goedkoopste supermarkt ( de Lidl) waar ik de noodzakelijkste levensbehoevende middelen haalden. Trouwens, dat goedkoop boodschappen doen heb ik altijd wel gedaan. Alleen mijn brood kocht ik wel bij de bakker, want die van de Lidl was dan vaak een beetje oud. Voor de rest is het eten bij de Lidl prima van kwaliteit. Je gooit daar je kar nog vol voor x80 50.-, en dan heb je nog twee flessen wijn wijn ook. Bovendien nog goede wijn ook. Top kwaliteit. Echt geen rotzooi.Ik raad ook iedereen aan om eens te gaan winkelen bij de LIdl.

Sommige dingen haal ik bij Albert Heijn, die ze bij de Lidl niet hebben.

De vorige keer stond ik bij de Albert Heijn, en voor mij bij de kassa stond een vrouw die x80 60.- moest afrekenen. Ze had maar een paar dingen, een plastic tasje vol. Zonder te blikken of te blozen rekende ze af, of ze deed gewoon stoer, dat kan natuurlijk ook. Want veel mensen schamen zich om naar de LIdl te gaan, omdat ze daar de producten uit een doos moeten halen, maar dus liever kiezen voor de mooie gangpaden en de zogenaamde gratis koffie. Gratis zeggen ze dan. Alleen de zon is gratis.

Gezien mijn situatie gedurende de schuldsanering, kon ik eigenlijk mezelf niet eens een flesje wijn veroorloven, maar toch deed ik het. En waarom? Omdat ik dacht dat iedere dag dat ik leefde, het de laatste zou kunnen zijn.

Heb wel veel dingen moeten opgeven, zoals eens lekker uit eten gaan met iemand, een bioscoopje pakken, op een terras zitten,een relatie aangaan met een vrouw. Had ik weer eens een date en liep het voor de zoveelste keer weer spaak. Ik had gewoon niets te bieden. Ja, een goed hart en liefde. Maar kom maar eens aan bij je date van: "Ik wil wel een relatie, heb geen cent te makken, kan niet met vakantie, kan je niet mee uit eten nemen, kan niet naar de stad om te winkelen, maar moet elke euro tien keer omdraaien. Nou, leuk binnenkomentje is dat. Ze zijn meteen weg.

Wat denk je wat zo’n vrouw zegt? Toedeledokie, dat zegt ze.

Er zijn  maar weinig personen die accepteren een situatie waarin jij momenteel  zit. Want zo gaat het tegenwoordig. Je moet een vrouw iets te bieden hebben, anders zijn ze weg.

Heb mezelf vaak ellendig gevoeld als het daar om ging. Niet alleen daar om, maar ook in het algemeen. Vrienden vragen je mee uit, of weet ik veel wat, je kind wil naar de Efteling en je hebt geen geld. Je moet dan zeggen: "Papa heeft weinig centjes en moet een beetje zuinig zijn, dus kan het even niet". Zwaar klote voel je je dan. Gelukkig deed ik altijd wel andere leuke dingen, zoals fietsen, samen trainen, gekdoen, of wat dan ook. Mijn dochter accepteerde dat wel.

Het belangrijkste wat voor een kind essentieel is, is dat je zegt: "schatje, ik hou van je", en dat je haar/hem een kusje geeft als je naar bed gaat. KInderen onthouden dat.

Ik heb altijd tegen mijn dochter gezegd: "Papa heeft het nu een beetje moeilijk, maar over een poosje gaat het weer beter.

Ik ben ook nooit bij de pakken neer gaan zitten en heb voor mezelf iedere dag, denkbeeldig de slingers opgehangen en mijn dochter altijd bijgestaan in haar jonge leventje. Meegeholpen met huiswerk, problemen met vriendinnen oplossen, puberenverhalen aanhoren, bla, bla….Altijd was ik er voor haar, en nu nog natuurlijk. Heb altijd gedacht van:"Je hebt een kind op de wereld gezet, dus moet je er ook voor knokken". Mijn dochter, mijn oudste zus, zwager en mijn vrienden hebben mijn altijd geholpen. Zonder hen had ik het niet gered.

Als mijn oudste zus en zwager hebben december van het vorige jaar nog weten te voorkomen dat ik mijn huis werd uitgezet. Geloof het of niet, maar ik had drie maanden huur achterstand en de ontruimingsdatum was middels een brief mij bekendgemaakt. Ik was in rep en roer. Hoe moest ik hier uitkomen. Mijn zus en zwager hebben alle achterstand bij de duurwaaarder betaald en ik mocht in mijn huisje blijven wonen. Ik was zo blij als een kind die een lollie kreeg.

Zonder mijn zus en mijn zwager was ik echt naar de klote gegaan en had ik nu misschien onder een viaduct geslapen.

Een tip aan alle mensen. Al heb je het nog zo moelijk, zorg dat je huur, gas, water en licht zijn betaald. Voor de rest maakt het niet uit wat ze bij je weg halen, maar zorg dat je een dak boven je hoofd hebt. Spullen kun je nog altijd voor weinig bij de kringloopwinkel kopen, of van vrienden krijgen.

Tot zover alvast een relaas van mijn periode in de schuldsanering.

Deze week schrijf ik, hoe ik in deze situatie terecht ben gekomen.

Vanaf volgende maand ben ik uit de schuldsanering. Het waren drie moeilijke jaren van vallen en opstaan.